epidemiologyScientific newsTissue engineeringسلول پژوهیسلول های بنیادیمهندسی بافت

جادوی تبدیل زخم باز به پوست

دانشمندان موسسه Salk تکنیکی در جهت تبدیل مستقیم سلولها در یک زخم باز به سلول های جدید پوستی را ایجاد کرده اند. این روش به عملکرد سلول های بنیادی بستگی دارد و می تواند به بهبود زخم ها و آسیب های پوستی، مقابله با اثرات پیری و کمک به درک بهتر سرطان پوست مفید باشد. جراحی پلاستیک برای درمان زخم های پوستی بزرگ، مثل سوختگی شدید، زخم بستر یا بیماری های مزمنی مانند دیابت بکار گرفته می شود. مشاهدات نشان دهنده ی گواه اولیه ای برای بازسازی ( in vivo ) یک بافت کامل سه بعدی مانند پوست و نه فقط انواع سلول های نامبرده، می باشد. این دانش نه تنها برای بهبود پوست مفید است، بلکه می تواند در جهت بازسازی( in vivo ) در سایر بیماری های پاتولوژیک انسانی و همچنین پیری که نیاز به بازسازی بافت است، مفید باشد. این مقاله در مجله Nature در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۸ منتشر شده است.

زخم های پوستی که نیاز به بازسازی لایه های مختلف پوست دارند. به طور معمول تحت عمل جراحی قرار می گیرند تا زخم را پوشش دهند. علاوه بر ان، جراحان می توانند در زخم های بزرگ، سلول های بنیادی پوست را از بیمار جدا کرده و در آزمایشگاه رشد و در نهایت به بیمار پیوند دهند. با این وجود، این روش نیاز به زمان زیادی دارد و ممکن است زندگی بیمار به خطر بیفتد و یا گاهی اوقات این روش موثر واقع نشود. مؤسسه تحقیقات Izpisua Belmonte و Salk Masakazu Kurita، که سابقه ای طولانی در جراحی پلاستیک دارند، می دانند که نخستین گام مهم در بهبود زخم ها، مهاجرت یا پیوند کراتینوسیت های اولیه به محل زخم است. سلول های بنیادی مانند پیش سازهای مختلفی از سلول های پوست عمل می کنند. اما در زخم های بزرگ که چندین لایه از پوست از دست رفته و دیگر هیچ کراتینوسیت پایه ای وجود  ندارد در این نوع اسیب ها حتی اگر زخم ها بهبود یابد، سلول های ضعیف در این منطقه عمدتا در بستن زخم و بهبود اتهاب دخیل می شوند و نه به منظور بازسازی پوست سالم. Izpisua Belmonte و Kurita می خواستند به طور مستقیم سایر سلول ها را بدون خارج کردن از بدن به کراتینوسیت های پایه تبدیل کنند. کوریتا می گوید: “ما شروع به ایجاد پوستی کردیم که هیچ پوستی برای شروع وجود نداشت.”

محققین در ابتدا مقادیر مختلف پروتئین در دو نوع سلول (التهاب و کراتینوسیت ها) مقایسه کردند تا مشخص شود که چه چیزی نیاز به تغییر دارد تا مجددا هویت سلول را پروگرم کند. آنها ۵۵ فاکتور “برنامه ریزی مجدد” (پروتئین ها و مولکول های RNA) را شناسایی کردند که به طور بالقوه در تعیین هویت کراتینوسیت های اولیه دخیل بودند. سپس، از طریق آزمون و خطا و آزمایش های بیشتر درهر فاکتور برنامه ریزی مجدد، درنهایت آنها لیست را به چهار فاکتور محدود کردند که  می تواند تبدیل به کراتینوسیت های پایه  شوند. این تیم به صورت موضعی با ان چهار فاکتور زخم های پوستی را در موش های تیمار درمان کردند، زخم ها طی ۱۸ روز به  صورت پوست سالم (اپیتلیا) رشد کردند. با گذشت زمان، اپیتلیا، حتی در زخم های بزرگ، گسترش یافته و به پوست اطراف آن متصل شد. جالب تر اینکه در سه و شش ماه بعد، رفتار سلول های تولید شده مانند رفتار سلول های پوست سالم در تعدادی از آزمایشات مولکولی، ژنتیکی و سلولی دیده شد. در حال حاضر تیم در حال آماده‌سازی این روش برای آزمایش بر روی انسان است. پروفسور بلمونت می‌گوید: این دانش ممکن است نه تنها برای بهبود زخم و پوست مفید باشد، بلکه بتواند در سایر شرایط پاتولوژیک انسان و همچنین در هنگام پیری که در آن به ترمیم بافت نیاز است، استفاده شود.

رحیمه خاوری

source link

لطفا به این مطلب امتیاز دهید

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اینها را هم ببینید

بسته
Free WordPress Themes
بسته