nanobiotechnologyScientific newsدستاورد زیستیدسته‌بندی نشدهنانو بیوتکنولوژی

طراحی میکروژل حاوی آنزیم نانو کپسوله شده در پاسخ به افزایش گلوکز خون در درمان دیابت

به طور کلی دیابت دو نوع می باشد: دیابت نوع یک یا همان دیابت وابسته به انسولین و دیابت نوع دو یا مستقل از انسولین. در اینجا دیابت نوع یک و درمان آن با بکارگیری علم نانو را مورد بررسی قرار می دهیم. دیابت ملیتوس یا دیابت نوع یک بیماری متابولیکی می باشد که سیستم ایمنی به سلولهای بتای پانکراس حمله و تولید و ترشح انسولین را مختل می کند. در نتیجه افزایش گلوکز را در خون مشاهده می کنیم که این بیماری سالیانه افراد زیادی را درگیر کرده است و عوارض ناشی از آن شامل کما ، نابینایی، از دست دادن کلیه، قطع عضو و …است.

در دهه های اخیر درمان هایی برای این بیماری بکار گرفته شده اما تمامی این درمان ها بطور قطع کارآمد نبوده، در این مقاله سعی بر آن شده تا درمانی را از طریق بکارگیری علم نانو معرفی نماید.

طراحی یک میکروژل شامل ماتریکسی از جنس کیتوزان و آنزیمی است که نانو کپسوله شده و insulin

درون میکروژل انسولین نوترکیب انسانی وجود دارد. مکانیسم این رویکرد بدین صورت می باشد که آنزیم گلوکز اکسیداز بر سطح ماتریکس سوار است. در ابتدا یک واحد از میکروژل به بیمار تزریق می شود، هنگام افزایش سطح گلوکز خون، آنزیم گلوکز اکسیداز گلوکز را به گلوکز اسید تبدیل می کند‌. با تولید این اسید ماتریکس که حاوی گیرنده حساس به پی اچ است، سبب باز شدن ماتریکس و رهاسازی انسولین نوترکیب می شود. در اثر این رهاسازی گلوکز خون پس از مدتی به سطح نرمال خود باز می گردد.

طراحی میکروژل به صورتی است که بسته به میزان سطح گلوکز خون، رهاسازی انسولین صورت می گیرد و این ماتریکس کیتوزانی قابلیت بازگشت به حالت اول خود را دارد. در واقع از این طریق می توان سطح گلوکز خون را مدیریت کرد و در زمان مورد نیاز رهاسازی انسولین در فواصل زمانی معین بنا به درخواست بدن صورت می گیرد. همچنین صدمات ثانویه ناشی از درمانهای قدیمی شامل افزایش ناگهانی میزان انسولین در خون و کما برطرف می شود.

سپس این ایده بر روی گروهی از موشها آزمایش و با موفقیت چشم گیری روبرو شد. به این صورت که موش ها با استرپتوزودوسین ( ماده تخریب کننده سلولهای بتای پانکراس ) تیمار و در گروههایی طبقه بندی شدند. میزان گلوکز را در طی ۶ روز در خون موش ها اندازه گیری  و مشاهده کردند که گروهی از موشها که تزریق میکروژل به همراه آنزیم نانو کپسوله به آنها تزریق شده سطح گلوکز خون آنها در حالت نرمال و استانداردی قرار گرفته که این مسئله گویای موفقیت آمیز بودن میکروژل های طراحی شده است. از طرفی جنس ماتریکس از نوع  کیتوزان است به دلیل سازگاری کیتوزان با محیط داخلی بدن عوارض موضعی و التهاب در موش ها مشاهده نشد‌.

در پایان دانشمندان امیدوارند که این روش بتواند سکوی پرشی برای ساخت سایر نانو کپسول ها در درمان بیماری ها (از طریق دلرو رسانی به ارگانهای مختلف بدن) باشد.

نویسنده: سمیرا کریمی

source link

لطفا به این مطلب امتیاز دهید

R... Khavari

ادمین و محقق و مدیر سایت

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اینها را هم ببینید

بسته
Free WordPress Themes
بسته